افزایش ارتباط چشمی
چرا کودک من از تماس چشمی اجتناب میکند و به نظر میرسد که از نظر اجتماعی غیرعادی است؟
برای بسیاری از کودکان مبتلا به اختلال پردازش حسی و تعدادی از بزرگسالان مبتلا، سخت است که در حین گوش کردن به صحبتهای دیگران، همزمان به آنها نگاه کنند. سیستم های دهلیزی، دیداری و شنیداری کاملا در ارتباط با هم عمل میکنند، در نتیجه اگر کسی مشکلات پردازش حسی داشته باشد ممکن است نیاز داشته باشد که یکی از کانالها را قطع کند تا بتواند به کانال دیگر تمرکز کند. یک کودک مبتلا به اختلال پردازش حسی در موقعیتهای اجتماعی فشار سنگینی تحمل میکند. این کودکان به ترکیب منحصربفردی از پردازش حسی درونی و فرصتهای طبیعی بیرونی نیاز دارند. تمرین برای افزایش کارامدی اجتماعی بسیار مشکل است و شکست در آن پیامدهای وخیمی دارد.
تکنیک های افزایش ارتباط چشمی در کودکان (اوتیسم، آسپرگر، بیش فعال، کم توجه و کم توان ذهنی)
- با اغراق حرف بزنید.
- ضمن صحبت کردن، احساسات خود را به شکل اغراق آمیز بروز دهید. (خنده، گریه، تعجب، ترس، خشم و....)
- ضمن صحبت کردن، از حرکات بدن به ویژه دست ها، صورت، ابرو، لب و ....استفاده کنید.
- استفاده از پاپت (عروسک دستی) حیوانات
- استفاده از ماسک های صورت (ترجیحا از چهره های محبوب و دوست داشتنی و جذاب)
- استفاده از اسباب بازی یا خوراکی های مورد علاقه کودک؛
به این صورت که اول اسباب بازی یا خوراکی را مقابل صورت خود گرفته و وقتی کودک به چشم شما نگاه کرد آن اسباب بازی یا خوراکی را به او بدهید.
- رنگ کردن یا آرایش کردن صورت به شکلی که توجه کودک را به سمت چهره شما جلب کند.
- دادن دستور مستقیم «به من نگاه کن» و بعد کمک به او برای حرکت صورتش به سمت صورت شما و گرفتن پاداش در پایان. این کار باعث میشود که کم کم کودک به نگاه کردن به صورت شما عادت کند.
منبع :
برگرفته از کتاب آنسوی اوتیسم نوشته صدیقه فراهانی
تهیه و تنظیم از یکی از والدین مراجع مرکز جامع اوتیسم دانشگاه علوم پزشکی تبریز